บทที่ 143 ขุดสมบัติในครัว

เถียนต้าเฉียงถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลในเมืองอย่างรวดเร็ว

หมอเจ้าของไข้ตรวจสอบบาดแผลอย่างละเอียด ก่อนจะสรุปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ขาคนไข้มีโอกาสรักษาหายสูงครับ แต่... ส่วนนั้น (อวัยวะเพศ) คงกู้คืนไม่ได้แล้ว”

“หมอครับ... ช่วยดูอีกทีเถอะครับ ไม่มีทางรักษาเลยจริงๆ เหรอครับ?” เถียนเฟิ่นถามเสียงสั่นด้วยความสิ้นหวัง

หมอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าเบาๆ “ขอโทษด้วยครับ”

เถียนเฟิ่นกุมหัวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด “อ๊ากกก!!! ใครมันทำกับลูกข้าแบบนี้! พี่ใหญ่... เราต้องลากคอมันมารับโทษให้ได้!”