บทที่ 145 ล่วงเกินว่าที่พี่เขย

หร่วนมู่ชิงหมุนกำไลหยกสีเขียวมรกตบนข้อมือเล่น ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บแก้มซ่งเฉินเบาๆ “ชอบจ้ะ ขอบคุณนะอาเฉิน”

กำไลวงนี้แพงระยับก็จริง แต่เธอเองก็มีปัญญาซื้อของขวัญตอบแทนเขาในราคาที่เท่าเทียมกันได้ เธอจึงรับไว้ได้อย่างสบายใจ ไม่รู้สึกติดค้างอะไร

“อยากขอบคุณจริงๆ... จูบแก้มแค่นี้ไม่พอนะครับ” เสียงของซ่งเฉินเริ่มแหบพร่า

สายตาของเขาไล้เลียไปตามริมฝีปากนุ่มชุ่มชื้นสีแดงระเรื่อ มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอ อีกข้างเชยคางมนขึ้น แล้วก้มลงประทับจูบ

ริมฝีปากแนบชิด หร่วนมู่ชิงหลับตาลงโดยอัตโนมัติ ปล่อยให้ชายหนุ่มตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากเธออย่างเอาแต่ใจ