บทที่ 161 ทะเลาะ

“ครับๆ ผมผิดเองครับ” ซ่งเฉินตอบรับด้วยน้ำเสียงเจือความจำยอม

ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เบียดตัวเข้ามาหาเขาเองแท้ๆ แต่สุดท้ายกลายเป็นความผิดของเขาคนเดียวซะงั้น

แต่จะทำไงได้ แฟนตัวเองนี่นา ก็ต้องตามใจสิครับ

หร่วนมู่ชิงหน้าแดงระเรื่อ กระตุกชายเสื้อเขาเบาๆ “อาเฉิน รีบออกไปกันเถอะ”

“โอเคครับ” ซ่งเฉินเหลือบมองไปทางตู้เสื้อผ้าตรงมุมห้องแวบหนึ่ง ก่อนจะจูงมือเธอเดินออกจากห้องไป