บทที่ 160 บ้านผีสิง

“ฮ่าๆๆ อาเฉินน่ารักเกินไปแล้ว!”

พอลงมาจากรถไฟเหาะ หร่วนมู่ชิงก็ขำจนตัวงอ หัวเราะไม่หยุด

“หยุดขำได้แล้ว ขืนยังขำอีกฉันจะลงโทษนะ” ซ่งเฉินกัดฟันกรอด ยื่นมือไปบีบแก้มยุ้ยๆ ของเธอเบาๆ น้ำเสียงเขายังแหบพร่านิดๆ จากการกรีดร้องเมื่อครู่

หร่วนมู่ชิงรีบยกธงขาว อู้อี้ตอบกลับ “ยอมแล้วๆ ไม่ขำแล้วจ้า”

“ยัยคนใจร้าย... ถ้าไม่ใช่เพราะมาเป็นเพื่อนเธอ จ้างให้ฉันก็ไม่ขึ้นไอ้รถไฟเหาะบ้านั่นหรอก” ซ่งเฉินบ่นอุบอิบ ใช้นิ้วจิ้มจมูกรั้นๆ ของเธอด้วยความหมั่นเขี้ยว