บทที่ 176 ยังไม่เป็นผู้ใหญ่พอ

หลานเสวี่ยอี๋ลากหร่วนมู่ชิงจากไปอย่างเริงร่า ทิ้งให้ซ่งเฉินกับหร่วนเทียนอี้ยืนจ้องตากันปริบๆ

ตอนมีพี่สาวอยู่ หร่วนเทียนอี้พูดน้ำไหลไฟดับ แต่พอเหลือกันสองคนกับซ่งเฉิน เขากลับใบ้กิน หาเรื่องคุยไม่ถูกซะงั้น

“เอ่อ... พี่เขยครับ ไปหาอะไรกินข้างล่างกันดีกว่าไหม?”

“เอาสิ รบกวนด้วยนะ” ซ่งเฉินเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน

หร่วนเทียนอี้พาซ่งเฉินไปยังโซนของหวาน บริการตักขนมเค้กชิ้นเล็กชิ้นน้อยใส่จานให้อย่างกระตือรือร้น แต่พอนั่งลงได้ไม่ทันไร ก็มีคนรู้จักเข้ามาทักทายหร่วนเทียนอี้