บทที่ 183 ที่แท้ก็เป็นเฉากัง

ไอ้กุ๊ยร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก “เป็น... เป็น เฉากัง ที่บ้านพักยุวปัญญาชนจ้างให้ฉันทำ... มันให้เงินฉัน 20 หยวน บอกให้ทำลายความบริสุทธิ์ของเจียงเถียนเถียนซะ... ลูกพี่ ผมยกเงินให้พี่หมดเลย ปล่อยผมไปเถอะนะ จริงๆ แล้วผมไม่ผิดนะ ถ้าจะโทษก็ต้องไปโทษไอ้เฉากังมันนู่น!”

“เฉากัง?” ซ่งเฉินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

เฉากังคือใคร? ทำไมต้องจ้างคนมาทำลายเกียรติของเจียงเถียนเถียนด้วย? เห็นทีเขาคงต้องกลับไปถามรายละเอียดจากเจียงเถียนเถียนที่บ้านพักยุวปัญญาชนซะแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น คนตรงหน้าก็สมควรตายอยู่ดี เพียงแค่เงิน 20 หยวน ก็กล้าลงมือทำลายชีวิตลูกผู้หญิงคนหนึ่ง จิตใจมันช่างอำมหิตเกินคน

ไอ้กุ๊ยสังเกตเห็นสายตาของซ่งเฉินที่มองมาเริ่มอันตรายขึ้นเรื่อยๆ ก็รีบโขกศีรษะขอชีวิต “ใช่ครับ เป็นเฉากังจริงๆ มันเป็นคนสั่งให้ผมทำ ลูกพี่ไปเล่นงานมันสิครับ ผมกับสหายเจียงไม่เคยมีความแค้นต่อกัน ถ้าเฉากังไม่มาจ้าง ผมก็คงไม่กล้าแตะต้องสหายเจียงหรอกครับ อีกอย่าง... ผมก็ยังทำไม่สำเร็จด้วยนี่นา”