บทที่ 182 กลัวจนฉี่ราด

ไอ้กุ๊ยฟื้นคืนสติจากอาการสลบไสล รู้สึกแขนขาอ่อนแรง เวียนหัวตาลาย กว่าจะนึกออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองก็ผ่านไปพักใหญ่

“โว้ยยย!!! นังแพศยาตัวแสบ... นังสารเลว...” ไอ้กุ๊ยสบถลั่นด้วยความแค้น ระบายอารมณ์ด้วยการเตะเก้าอี้สามขาที่วางอยู่ตรงหน้าจนกระเด็น

แม้เขาจะไม่รู้ว่าไอ้แท่งสีดำๆ ที่เจียงเถียนเถียนใช้โจมตีเขาคืออะไร แต่มันสร้างความหวาดกลัวให้เขาอย่างประหลาด แค่นึกถึงความเจ็บปวดที่แทรกซึมไปถึงกระดูก ก็อดตัวสั่นไม่ได้

แต่การต้องมาเสียท่าให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนี้ จะให้ยอมรามือไปง่ายๆ เขาก็เจ็บใจเกินทน

คิดไปคิดมา เขาตัดสินใจกลับไปตั้งหลักก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปหา ‘คนจ้างวาน’ เพื่อปรึกษาว่าจะเอายังไงต่อ ยังไงซะเรื่องนี้หมอนั่นก็เป็นคนออกเงินจ้าง ในเมื่อเกิดปัญหา หมอนั่นต้องรับผิดชอบ