บทที่ 181 ฟ้องพี่ชาย

เจียงเถียนเถียนไม่กล้าออกจากห้อง ได้แต่เอาหูแนบประตู คอยฟังความเคลื่อนไหวข้างนอกอย่างระทึก

ถ้าเป็นคนในบ้านพักยุวปัญญาชน พอเคาะแล้วไม่มีคนเปิด ก็ต้องตะโกนเรียกชื่อแล้วสิ

แต่คนข้างนอกพอเห็นว่าไม่มีคนมาเปิดประตู เสียงทุบประตูก็เริ่มถี่รัวขึ้นเรื่อยๆ ทุกเสียงที่ดัง ปัง! ปัง! เหมือนค้อนที่ทุบลงกลางใจของเจียงเถียนเถียน

ลางสังหรณ์ร้ายผุดขึ้นมาในหัว... หรือว่าจะเป็นไอ้อันธพาลคนนั้น?

ทำยังไงดี... ทำยังไงดี... เธอกัดเล็บตัวเองจนเจ็บ เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มหน้าผากด้วยความร้อนรน