บทที่ 180 ตาบวมเป่งเหมือนลูกวอลนัท

“ในเมื่อตื่นแล้วก็ว่าง่ายหน่อยสิ เดี๋ยวพี่จะทำให้เธอสบายตัวรับรองว่าถึงใจ ไม่งั้นอย่าหาว่าพี่ไม่เกรงใจนะจ๊ะ” ไอ้กุ๊ยหัวเราะหื่นกาม พลางยื่นมือสกปรกจะมากระชากเสื้อผ้าของเจียงเถียนเถียน

มันแอบซุ่มดูเจียงเถียนเถียนมาหลายวันแล้ว ในที่สุดก็สบโอกาสตอนที่เธออยู่คนเดียว เลยตีหัวโป้งเดียวจอด แล้วลากมาที่กระท่อมร้างแห่งนี้

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมั่นใจในตัวเองเกินไป หรือคิดว่ามัดไว้แล้วจะทำกิจกรรมไม่สะดวก มันเลยโยนเธอลงบนเตียงดื้อๆ โดยไม่ได้พันธนาการใดๆ

เจียงเถียนเถียนหลุบตาลง แสร้งทำตัวน่าสงสารอ้อนวอน “ฉะ... ฉันจะไม่ดิ้น... ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายฉันเลยนะ”

ไอ้กุ๊ยเบิกตากว้างด้วยความแปลกใจ ไม่นึกว่าเจียงเถียนเถียนจะ ‘รู้งาน’ ขนาดนี้