บทที่ 185 คุณอาใจดีขนาดนี้ จะเป็นคนเลวได้ยังไง?

“เอาอย่างนั้นก็ได้ งั้นเดี๋ยวพี่ไปหาเขาเอง” ซ่งเฉินรู้ดีว่าการลางานของเจียงเถียนเถียนไม่ใช่เรื่องง่าย ขืนลาบ่อยๆ ไม่รู้ว่าหัวหน้าหน่วยผลิตจะอนุมัติไหม แถมยังจะเป็นขี้ปากชาวบ้านเอาได้

“จริงสิ... แล้วถ้วยทรงหัวใจไก่ใบนี้ จะให้พี่ช่วยขายเลย หรือเราจะเก็บไว้ก่อน?”

เจียงเถียนเถียนโบกมือปฏิเสธ “หนูยกให้พี่ค่ะ ที่ผ่านมาพี่เอาของมาให้หนูตั้งเยอะแยะ หนูจะเอาเปรียบพี่ฝ่ายเดียวไม่ได้หรอก ถือซะว่าเป็นของขวัญตอบแทนจากหนูนะคะ”

“ฮ่าๆๆ ป๋าขนาดนี้เลยเหรอ? งั้นพี่ก็กำไรเละสิงานนี้?” ซ่งเฉินยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงสวย

ต้องยอมรับว่าเจียงเถียนเถียนฉลาดมาก ซ่งเฉินอาจจะไม่ได้ขาดแคลนถ้วยใบนี้ แต่การมอบของล้ำค่าให้ ย่อมแสดงถึงน้ำใจอันยิ่งใหญ่ การคบหากันต้องมีให้มีรับถึงจะยั่งยืน ขืนรับความช่วยเหลือจากซ่งเฉินฝ่ายเดียว นานวันเข้าเขาอาจจะลืมเธอไปก็ได้