บทที่ 186 อยากจะแจกเงินนี่มันยากจริงๆ

เจียงโหย่วมองชายแปลกหน้าตรงหน้าด้วยแววตาหวาดระแวง “คุณเป็นใคร? มาหาผมมีธุระอะไร?”

ซ่งเฉินพยายามฉีกยิ้มให้ดูอ่อนโยนที่สุด “น้องรู้จักเจียงเถียนเถียนใช่ไหม? เธอไหว้วานให้พี่มาหาเราน่ะ”

“พี่เจียงเถียนเถียน?” เจียงโหย่วทวนชื่อเสียงเบา จู่ๆ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา

เขานึกออกแล้ว เจียงเถียนเถียนคือพี่สาวใจดีที่เขาเจอที่ตลาดมืดคราวก่อน พี่สาวเคยบอกไว้ว่าจะพาเพื่อนมาหาเขา

เจียงโหย่วเบิกตากว้าง ถามด้วยความคาดหวัง “แล้วพี่สาวเจียงล่ะครับ?”