บทที่ 187 เป็นเด็กเตี้ยก็ดีนะ ประหยัดผ้าดี

รัตติกาลมาเยือน ผู้คนในบ้านเรือนรวมต่างทยอยกันเข้านอนจนเงียบสงัด

เจียงโหย่วใช้เสื้อเก่าๆ ห่อแจกันไว้อย่างดี แล้วหันไปบอกแม่ที่นอนอยู่บนเตียง “แม่ครับ แม่นอนก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอผม”

เขาไม่แน่ใจว่าซ่งเฉินจะมาเมื่อไหร่ ถ้าพี่เขามาดึก เขาอาจจะต้องรอนาน แม่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ไม่ควรอดหลับอดนอน

“แค่กๆ... เสี่ยวโหย่ว ระวังตัวด้วยนะลูก ถ้าเกิดอะไรขึ้น... ห่วงความปลอดภัยตัวเองก่อนนะ” แม่เจียงหน้าซีดเหลือง เอ่ยกำชับเสียงแหบพร่า

“ครับแม่ ผมรู้แล้ว แม่วางใจเถอะ” เจียงโหย่วยิ้ม กอดแจกันไว้แน่น แล้วแหวกม่านเดินออกไป