บทที่ 212 ต่อให้ตาบอดก็ยังไม่เอา

“เอะอะอะไรกัน! เงียบเดี๋ยวนี้!!” ตำรวจรถไฟ 2 นายเดินตามพนักงานประจำรถไฟเข้ามายังจุดเกิดเหตุ

ตำรวจนายที่ดูอาวุโสกว่ากวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วถามเสียงเข้ม “ใครเป็นคู่กรณี?”

“ฉันเอง! ฉันเองค่ะคุณตำรวจ! ไอ้หมอนี่มันลวนลามฉัน! พวกคุณรีบจับมันเข้าคุกเดี๋ยวนี้เลยนะ!” หนิวหงชี้หน้าซ่งเฉินด้วยความเคียดแค้น ตะโกนฟ้องเสียงหลง

ตำรวจทั้งสองนายผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ พอเห็นหน้าตาของ ‘เหยื่อ’ และ ‘ผู้ต้องหา’ ก็ชะงักไปนิดหนึ่งด้วยความแปลกใจ แต่ก็รีบดึงสติกลับมาทำหน้าที่ต่อ

ตำรวจอาวุโสจ้องมองซ่งเฉินด้วยสายตาคมกริบ “คุณมีอะไรจะแก้ตัวไหม? คุณยอมรับหรือไม่ว่าได้กระทำอนาจารสหายหญิงท่านนี้?”