บทที่ 214 ถึงเมือง F

ใบหน้าตอบๆ ของจ้าวเสี่ยวตงฉายแววเศร้าหมองวูบหนึ่ง “ยังไงเขาก็เป็นย่าของผมครับ”

ซ่งเฉินไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของครอบครัวนี้ แต่เดาว่าคงลำบากไม่น้อย ในเมื่อเด็กไม่อยากเล่า เขาก็ไม่เซ้าซี้ มือใหญ่วางบนหัวทุยๆ แล้วขยี้เบาๆ “หมั่นโถวนี่เป็นของหนูแล้ว หนูจะให้ใครมันก็สิทธิ์ของหนูครับ”

“ขอบคุณครับพี่ชาย” จ้าวเสี่ยวตงบิหมั่นโถวออกเป็นสองซีก เดินไปหาย่าแล้วยื่นซีกหนึ่งให้

ย่าจ้าวที่แอบชำเลืองมองซ่งเฉินเป็นระยะๆ อยู่แล้ว จึงไม่ได้สงสัยที่มาของหมั่นโถวขาวในมือหลาน

นางรับหมั่นโถวมาอย่างเป็นธรรมชาติ บินิดนึงเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างพินิจพิเคราะห์รสชาติ ส่วนที่เหลือ... ห่อเก็บใส่ห่อผ้าทันที