บทที่ 218 ปลาจวดเหลืองใหญ่

“เป็นไง? ไม่ได้รสชาติแย่อย่างที่คิดใช่ไหมล่ะ?” ซ่งเฉินเอ่ยแซว

ความจริงแล้วจ้าวเสี่ยวตงแทบไม่ได้เคี้ยวเลยด้วยซ้ำ เขากลืนลงคอไปรวดเดียวเหมือน ตือโป๊ยก่ายกินผลโสม เลยไม่ทันได้รับรู้รสสัมผัสอะไรมากมาย แต่ถ้าถามว่าไม่อร่อยไหม ก็คงไม่ใช่

“ก็... ไม่เลวครับ” เขาทำท่าเดาะลิ้นเลียนแบบผู้ใหญ่ แล้ววิจารณ์ออกมาอย่างแก่แดด

ซ่งเฉินขำท่าทางวางมาดเป็นผู้ใหญ่เกินตัวของเด็กน้อย เขาชี้ไปที่ปูบนแผ่นหินที่สุกได้ที่แล้ว “ถ้าไม่ชอบกินอันนั้นก็ไม่ต้องฝืน กินปูดีกว่า”

หลังจากจัดการเม่นทะเลและปูจนเกลี้ยง ทั้งสองก็นั่งพักย่อยอาหารสักพัก จนเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงเที่ยง