บทที่ 219 ส่งมอบปูทะเล

“ตกลงครับ” ซ่งเฉินไม่มีปัญหาเรื่องการเซ็นสัญญา กลับกันการมีลายลักษณ์อักษรทำให้เขาสบายใจขึ้นด้วยซ้ำ กลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจไม่ขายให้ทีหลังมากกว่า

หลิวเหว่ยหมิงทำงานรวดเร็วฉับไว ในห้องมีกระดาษปากกาพร้อมสรรพ ไม่กี่อึดใจสัญญาสองฉบับก็ร่างเสร็จเรียบร้อย

“น้องซ่ง ลองอ่านดูก่อนนะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็เซ็นชื่อ แล้ววางมัดจำไว้สัก 100 หยวนก็พอ” หลิวเหว่ยหมิงยื่นสัญญาให้ซ่งเฉินอย่างใส่ใจ

การเรียกเก็บมัดจำ 100 หยวนล่วงหน้าอาจดูเขี้ยวไปหน่อย แต่การออกเรือแต่ละครั้งมีความเสี่ยงและต้นทุน ถ้าขนปลามาเก้อแล้วซ่งเฉินเบี้ยวไม่เอา พวกเขาจะเอาปลาไปถมที่ไหน?

อีกนัยหนึ่งคือกบทดสอบความจริงใจ เพราะเพิ่งเจอกันครั้งแรก ความไว้ใจย่อมต้องแลกมาด้วยหลักประกัน