บทที่ 220 ไปเรียนมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุกันเถอะ

“ก็ได้ครับ... งั้นไว้พี่มาคราวหน้า ผมจะมาจับให้ใหม่” จ้าวเสี่ยวตงเบะปากด้วยความเสียดาย อุตส่าห์กะว่าจะจับให้เต็มถังแท้ๆ

ซ่งเฉินมองเสื้อผ้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อของเด็กน้อย แล้วตบไหล่เล็กๆ นั้นด้วยความเอ็นดู “แดดร้อนเปรี้ยงขนาดนี้ รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ พี่เองก็ต้องไปแล้วเหมือนกัน”

จ้าวเสี่ยวตงคว้ามือซ่งเฉินไว้ แววตาฉายแววอาลัยอาวรณ์ “พี่ซ่ง... พี่จะกลับมาอีกใช่ไหมครับ?”

“มาสิ... ครั้งหน้าพี่จะเตรียมของขวัญมาฝากเราด้วย ดีไหม?” ซ่งเฉินยิ้มรับปาก

จ้าวเสี่ยวตงจับปูให้เขาตั้งเยอะขนาดนี้ จะให้เอาเปรียบแรงงานเด็กฝ่ายเดียวได้ไง ครั้งหน้าต้องหาของดีๆ มาตอบแทนหน่อยแล้ว