บทที่ 221 รับผิดชอบตัวเอง แล้วต้องรับผิดชอบผู้อื่นด้วย

“มหาวิทยาลัยผู้สูงอายุอะไรกันล่ะลูก อายุปูนนี้แล้วยังจะไปเรียนอะไรอีก เฉินเฉินอย่ามาล้อเล่นน่า” จางเยี่ยนชุนปิดปากหัวเราะร่า เหมือนกำลังฟังเรื่องตลกที่สุดในรอบปี

ซ่งเฉินยืดตัวตรง ปรับสีหน้าขึงขังจริงจัง “แม่กับพ่ออายุแค่นี้ เรียกว่า ‘วัยกลางคน’ ต่างหากครับ ไม่ใช่คนแก่ซะหน่อย อีกอย่างมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุก็เปิดมาเพื่อคนวัยนี้โดยเฉพาะ วัยรุ่นอยากไปเรียนเขายังไม่รับเลยนะครับ”

“แม่... ฉันก็ว่าไอเดียเสี่ยวเฉินเข้าท่านะ เมื่อก่อนแม่กับพ่อบ่นประจำไม่ใช่เหรอว่าเสียดายที่ตอนเด็กๆ บ้านจนไม่ได้เรียนหนังสือ ตอนนี้โอกาสมาถึงแล้วนะจ๊ะ” ซ่งเจินสะบัดมือที่เพิ่งล้างเสร็จ สนับสนุนน้องชายเต็มที่

จางเยี่ยนชุนหันไปมองสามี “เอ่อ... ตาแก่ คุณว่าไงล่ะ?”

“ผมยังไงก็ได้ แล้วแต่คุณ” ซ่งหย่งคังตอบแบบไม่มีปากมีเสียง