บทที่ 229 ยังไม่ถึงคราวซวยสุดขีด

หลังมื้อเที่ยงอันแสนโอชะ ฉินเหวินคังตบพุงกลมๆ ของตัวเองด้วยความฟิน “ไก่ตุ๋นเห็ดอร่อยที่สุดในโลกเลย! ถ้าได้กินของอร่อยแบบนี้ทุกวัน ผมคงเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกแน่ๆ”

ซ่งเฉินลูบหัวเด็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าตอนนี้หนูตั้งใจเรียน รับรองว่าโตขึ้นจะมีไก่ตุ๋นเห็ดให้กินไม่หวาดไม่ไหวแน่นอน”

คำนวณจากอายุของฉินเหวินคัง อีกไม่กี่ปีก็จะถึงปีที่รัฐบาลประกาศ ฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยพอดี ถ้าเด็กคนนี้สอบติด อนาคตข้างหน้าย่อมสดใสโรจน์โชติช่วงชัชวาล แค่ไก่ตุ๋นเห็ดน่ะเรื่องจิ๊บจ๊อย

ติงจิ้งโหรวยิ้มส่ายหน้า ในใจคิดว่าซ่งเฉินคงแค่พูดให้กำลังใจเด็กเฉยๆ

ยุคนี้เรียนเก่งไปก็เท่านั้น ดูอย่างลูกสาวนางสิ จบมัธยมมาถ้าหางานในเมืองไม่ได้ ก็ต้องถูกส่งไป ลงชนบท อยู่ดี