บทที่ 232 ฆ่ากันตายแล้ว

ซ่งเฉินมองดูสองร่างที่นอนกองอยู่บนพื้น แล้วถอนหายใจอย่างปลงสังเวช

เห็นไหมล่ะ... บอกแล้วว่าอย่าใช้ความรุนแรง คุยกันดีๆ ก็จบแล้ว ไม่น่าเลยจริงๆ

จุ๊ๆๆ... น่าสงสารซะไม่มี

เขาบ่นพึมพำพอเป็นพิธี แล้วหันไปรื้อค้นห้องเพื่อหา ‘ของ’ ตามที่หูเซิงเกินบอก

แต่พลิกแผ่นดินหาจนทั่วห้อง ก็ไม่เจอแม้แต่เงาของมีค่า