บทที่ 248 ขี้เกียจคุยกับคนโง่

ซ่งเฉินเข้าใจดี คนทำธุรกิจสีเทาอย่าง จินเฟย ย่อมต้องยึดหลัก ‘กระต่ายเจ้าเล่ห์มีสามโพรง (มีทางหนีทีไล่หลายทาง)’ เป็นธรรมดา เขาคงมีบ้านลับอีกหลายแห่งแน่ๆ

ขืนให้คนแปลกหน้าเข้าออกบ้านตัวเองทุกวี่ทุกวัน ก็เท่ากับประกาศให้เพื่อนบ้านรู้ว่า ‘ฉันมีพิรุธนะจ๊ะ รีบไปแจ้งจับฉันสิ’

ถ้าวันนี้จูตงไม่ได้พามา ซ่งเฉินคงไม่มีทางได้เหยียบธรณีประตูบ้านนี้

หลังจากนัดหมายเวลาเจอพรุ่งนี้เรียบร้อย ซ่งเฉินก็ขอตัวกลับ

“พี่ซ่ง! อย่าเพิ่งรีบไปสิ! เที่ยงนี้ผมเลี้ยงข้าวพี่เอง ไปกินที่ร้านอาหารของรัฐกันไหม?” จูตงมองซ่งเฉินตาละห้อย