บทที่ 271 ลางเนื้อชอบลางยา

“คนกันเองก็ส่วนคนกันเอง เรื่องเงินทองต้องชัดเจน อาจะให้เธอมาออกเงินแทนได้ยังไง”

“คุณอาครับ แต่นี่มัน...” ซ่งเฉินถือบัตรธนาคารในมือด้วยท่าทางทำตัวไม่ถูก

ตอนขายทับทิม 5 กะรัตให้หลานเสวี่ยอี๋ เขาคิดแค่ล้านเดียว แต่นี่ไพลินเกือบ 7 กะรัต พ่อตาล่อให้มาตั้ง 5 ล้าน... กำไรเน้นๆ จนเขารู้สึกผิดที่จะหากินกับคนในครอบครัว

แต่ดูท่าทีแข็งกร้าวของหร่วนเหยียนแล้ว ปฏิเสธไปคงไม่จบง่ายๆ เขาเลยจำใจรับไว้ กะว่าวันหลังค่อยซื้อของขวัญดีๆ ไปคืนกำไรให้พ่อตาแม่ยายแทน

หร่วนเหยียนตบไหล่ซ่งเฉินปุๆ “รหัสบัตรคือเลข 0 หกตัวนะ... วันนี้อาลาก่อน มีธุระต้องไปทำ ว่างๆ แวะมากินข้าวที่บ้านล่ะ”