บทที่ 283 “ไหนๆ ก็มาแล้ว”

หร่วนมู่ชิงจิ้มแก้มซ่งเฉินอย่างขบขัน “ทำไมคุณขี้เผือกจังคะ เรื่องส่วนตัวคนอื่นแท้ๆ”

“อายุผู้ชายมันเป็นความลับตรงไหนกัน อีกอย่างผมก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล เล่ามาเถอะน่า” ซ่งเฉินกอดรัดคนในอ้อมแขนแน่นขึ้น ทำเสียงอ้อนวอน

ช่วยไม่ได้จริงๆ เรื่องของหลานเสวี่ยอี๋มันพล็อตละครหลังข่าวชัดๆ จะไม่ให้อยากรู้ได้ไงไหว

“ก็ได้ๆ แต่คุณห้ามเอาไปพูดต่อนะ” หร่วนมู่ชิงกำชับ

“ผมจะไปพูดกับใครล่ะ เพื่อนผมก็ไม่รู้จักหลานเสวี่ยอี๋สักคน”