บทที่ 284 สร้างสนามม้า

เหวินกวงเผิงและซูเว่ยไฉนั่งรอซ่งเฉินตั้งแต่เช้า รอจนเกือบได้เวลาอาหารเที่ยงก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา

โทรไปถามถึงได้รู้ว่า... ท่านประธานเพิ่งจะตื่น

นอกจากคำว่า ‘พูดไม่ออก’ แล้วจะทำอะไรได้อีก? ใครใช้ให้เขาเป็นเจ้านายนี่นา

เหวินกวงเผิงในฐานะเพื่อนสนิท สามารถแซวซ่งเฉินเล่นได้สบายๆ แต่ซูเว่ยไฉนั้นต่างกัน เขาทำตัวสงบเสงี่ยมยืนเป็น มนุษย์ล่องหนอยู่ข้างๆ อย่างรู้กาลเทศะ

“เอ่อ... เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย เช้านี้เลยตื่นสายน่ะ” ซ่งเฉินยกมือลูบจมูกแก้เก้อ