บทที่ 294 จำกัดการซื้อ

มื้ออาหารจบลงด้วยความชื่นมื่น...

เถียนเสี่ยวเหมยมองซ่งเฉินด้วยสายตาเอ็นดูประหนึ่งลูกหลานในไส้ คอยตักกับข้าวใส่จานให้ไม่ขาด

จินเฟยเห็นเมียพูดจาคะขาเสียงอ่อนเสียงหวานกับซ่งเฉินแล้วต่อมขี้หึงเริ่มทำงาน

ขากลับบ้าน แกก็อดบ่นไม่ได้ “แม่คุณ... หล่อนทำดีกับน้องซ่งเกินไปไหม? ทีกับผัวตัวเองไม่เห็นจะพูดจาหวานๆ แบบนี้บ้าง?”

“ทำไม? คุณจะเอาตัวเองไปเทียบกับน้องซ่งได้เหรอ?” เถียนเสี่ยวเหมยปรายตามองเย็นชา