บทที่ 295 รสชาติในความทรงจำ

ซ่งเฉินหอบหิ้วถุงพะรุงพะรังออกจากสหกรณ์ ดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมา

เด็กชายวัย 7-8 ขวบคนหนึ่งเห็นถุงขนมในมือเขาก็ตาเป็นประกาย รีบเขย่ามือย่า

“ย่า! ผมจะกินลูกอมกระต่ายขาว! ซื้อให้หน่อย! ซื้อให้หน่อยน้า!”

“ที่บ้านยังมีลูกอมผลไม้อยู่นี่ลูก กลับไปกินที่บ้านนะ” หญิงชราพยายามกล่อมหลานรัก

“ไม่เอา! จะกินตอนนี้! ลูกอมผลไม้ไม่อร่อยเท่ากระต่ายขาว!”