บทที่ 297 คนเราเวลาพูดไม่ออกนี่มันอยากจะขำออกมาจริงๆ

“เสี่ยวซ่ง อยู่ทานข้าวเที่ยงที่บ้านด้วยกันสิ ใกล้จะถึงเวลาอาหารพอดี” ซุนหยวนหมิงเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น

ซ่งเฉินยิ้มปฏิเสธด้วยความเกรงใจ “ไม่รบกวนดีกว่าครับ ผมยังมีธุระต้องไปจัดการต่อ ไว้โอกาสหน้าจะมาเยี่ยมท่านใหม่ครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซุนหยวนหมิงก็ไม่ได้คะยั้นคะยอต่อ

การชวนทานข้าวเป็นเพียงมารยาทเจ้าบ้าน ส่วนแขกจะอยู่หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับความสมัครใจ

เขาหันไปมองหลานสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ “เสี่ยวอวิ๋น ออกไปส่งเสี่ยวซ่งแทนปู่หน่อยนะ”