บทที่ 312 ย่องเบาเข้าบ้าน

ยายเจ้าของบ้านคลุมเสื้อกันหนาวเดินออกมาจากห้อง ในมือถือท่อนไม้ขนาดเท่าข้อมือแน่น

พอเห็นเจียงเถียนเถียนยืนอยู่ในลานบ้านอย่างปลอดภัย แกก็ถอนหายใจโล่งอก “ไม่มีอะไรก็ดีแล้วลูก... ยายนึกว่าโจรขึ้นบ้านซะอีก”

“ยายจ๋า หนูขอโทษที่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่... ยายรีบกลับไปนอนเถอะจ้ะ ข้างนอกอากาศเย็นเดี๋ยวจะไม่สบาย” เจียงเถียนเถียนรีบเข้าไปประคองแขนยาย พาเดินกลับไปที่ห้อง

“เออๆ... เอ็งเข้าห้องน้ำเสร็จก็รีบเข้านอนนะ พรุ่งนี้ต้องตื่นไปทำงานอีก”

“จ้ะยาย... ฝันดีจ้ะ” เจียงเถียนเถียนยิ้มหวานอย่างเชื่อฟัง