บทที่ 331 ห่อของเหลือกลับบ้าน น่าอายตรงไหน?

ซ่งเฉินกวาดสายตาเย็นเยียบมองซ่งจวิน แล้วแค่นหัวเราะ “เมาเหรอ? ...งั้นให้คนของผมขับรถไปส่งที่โรงแรมไหม?”

“ไม่ต้องๆ! เดี๋ยวพวกเรากลับกันเอง!” ซ่งหย่งอันรีบปฏิเสธพัลวัน

กับข้าวยังเต็มโต๊ะ กินไปได้แค่สองสามคำ ขืนให้ลูกชายกลับตอนนี้ก็ขาดทุนย่อยยับสิ!

รังนก, ตับห่าน, ปูยักษ์, กุ้งมังกรออสเตรเลีย, ปลาเก๋าแดง, ซุปหูฉลาม... ของดีๆ แพงระยับขนาดนี้ ชาตินี้จะมีโอกาสกินอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ ต้องโกยให้คุ้ม!

หร่วนมู่ชิงกระตุกแขนเสื้อซ่งเฉินเบาๆ “ไปเถอะค่ะ... ไปชนแก้วโต๊ะอื่นต่อ”