บทที่ 367 นึกว่าจะเป็นคนรอบคอบกว่านี้

“ประธานซ่ง... ผมมีไอเดียครับ ลองฟังดูนะว่าเวิร์กไหม” เหอหยวนเลี่ยงขยับตัวนั่งหลังตรง สีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

“ถึงผมยังไม่เห็นของจริง แต่ฟังจากที่ช่างหลี่เล่ามา ก็น่าจะพอกะปริมาณได้ว่าทำเครื่องประดับได้กี่ชิ้น”

“ผมเสนอว่า... เรากำหนดโควตาออกมาเลย แต่ อย่าเพิ่งทำเป็นชิ้นงานสำเร็จ”

“ผมอยู่ในวงการมานาน พอรู้จักลูกค้ากระเป๋าหนักอยู่บ้าง... ผมจะปล่อยข่าวเรื่อง ‘หยกม่วงจักรพรรดิ’ ก้อนนี้ออกไปก่อน ให้พวกคุณหญิงคุณนายเกิดความสนใจ... แล้วเปิดให้ จองตำแหน่ง ครับ”

“ใครอยากได้กำไล ก็จองตำแหน่งทำกำไล... ใครอยากได้จี้ ก็จองส่วนที่จะทำจี้... แล้วเราค่อยตัดและแกะสลักตามความต้องการของลูกค้า ถ้ามีคนเล็งตำแหน่งเดียวกันหลายคน ก็ให้ ประมูลแข่งกัน ใครจ่ายหนักกว่าก็ได้ไป”