บทที่ 368 ขอแบ่งความโชคดีหน่อย

“เอ๊ะ? นี่อะไรคะ?” หร่วนมู่ชิงชี้ไปที่ถุงพลาสติกสีดำบนโต๊ะกาแฟด้วยความสงสัย

ซ่งเฉินยิ้มมุมปาก พยักพเยิดหน้าให้เธอเปิดดู

“ทำไมต้องทำตัวลึกลับด้วยคะเนี่ย? ...อย่าบอกนะว่าเป็นของขวัญให้ฉัน?” หร่วนมู่ชิงกระพริบตาปริบๆ อย่างขี้เล่น

“อืม... จะว่าใช่ก็ใช่” ซ่งเฉินตอบกั๊กๆ

คำตอบนี้ทำเอาหร่วนมู่ชิงหมั่นไส้ ค้อนขวับให้วงใหญ่ “อะไรคือจะว่าใช่ก็ใช่คะ? ใช่ก็คือใช่ ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่สิ!”