บทที่ 377 แก๊งคนไม่เอาถ่าน

หร่วนเทียนอี้จนปัญญา... พี่ใหญ่ใจร้ายไม่ยอมช่วย

ทางออกสุดท้ายคือหันหน้าพึ่งพา แก๊งเพื่อนกินเพื่อนเที่ยว... เอ้ย! เพื่อนรักทั้งสองของเขา

ราตรีเริ่มโรยตัว... แสงไฟในบาร์สว่างไสว

อู๋ปิน นอนเเอกเขนกบนโซฟา ควงแก้วเหล้าในมือเล่น “แหม... หายากนะเนี่ยที่คุณชายหร่วนมีเวลามาหาพวกเรา พรุ่งนี้ไม่ต้องทำงานรึไง?”

“ชู่ว! ...อย่าพูดคำนั้นให้ได้ยิน! ฟังแล้วหงุดหงิด!” หร่วนเทียนอี้กระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวหมด แล้วกระแทกแก้วลงบนโต๊ะ