บทที่ 389 การลงทุนสร้างภาพยนตร์

ส่วนเงินอีกหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนที่เหลือนั้น กลุ่มนักศึกษาสิบกว่าคนตกลงจะช่วยกันรับผิดชอบ โดยเจ้าของวันเกิดอาสาจ่ายห้าหมื่นหยวน ส่วนที่เหลือหารเฉลี่ยกันตกคนละประมาณหนึ่งหมื่นหยวน ซึ่งอยู่ในเกณฑ์ที่ทุกคนพอยอมรับได้

แน่นอนว่าเรื่องไม่ได้จบแค่การชดใช้ค่าเสียหาย ภายใต้คำแนะนำของเซ่าสวิน หร่วนมู่ชิงตัดสินใจฟ้องร้องดำเนินคดีกับหลิวไฉ่ผิง การกระทำที่ยักยอกทรัพย์สินผู้อื่นและมีพฤติการณ์ร้ายแรงเช่นนี้ อาจต้องโทษจำคุกไม่เกินสองปี

เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น หน้าที่การงานของหลิวไฉ่ผิงก็ย่อมรักษาไว้ไม่ได้ เรียกว่าเสียทั้งเงินเสียทั้งงานในคราวเดียว

เมื่อความจริงกระจ่าง ผู้กำกับจ้าวซงซานก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขาเดินเข้าไปหาหร่วนมู่ชิงแล้วพูดด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ว่า “คุณหร่วน เห็นไหมครับว่าผมไม่ได้โกหก ข้าวของพวกนั้นผมไม่ได้เป็นคนทำพังจริงๆ ถึงกองถ่ายเราจะเป็นกองถ่ายระดับหางแถว แต่พวกเราก็มีมารยาทและจรรยาบรรณนะครับ”