บทที่ 390 เขาถามตัวเองว่าหน้าหนาพอตัว แต่ก็ยังเกรงใจที่จะรับ

ระหว่างทางกลับบ้าน หร่วนมู่ชิงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า “อาเฉิน คุณจะลงทุนให้คนคนนั้นจริงเหรอคะ ฉันรู้สึกว่าเขาดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่เลย”

“กองถ่ายเล็กๆ แบบนี้คงใช้เงินไม่เท่าไหร่หรอก คิดซะว่าลงทุนครั้งแรกเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ก็แล้วกัน” ซ่งเฉินหันมาตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆ

เขาคาดการณ์ว่าอย่างมากก็น่าจะใช้เงินสักหนึ่งถึงสองล้านหยวน ต่อให้ขาดทุนย่อยยับก็ไม่เดือดร้อนอะไร แต่ถ้าต้องใช้เงินถึงสิบหรือยี่สิบล้านหยวน เขาคงต้องกลับมาพิจารณาให้รอบคอบกว่านี้

หร่วนมู่ชิงพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณตัดสินใจจะลงทุนจริงๆ งั้นฉันให้พวกเขายืมวิลล่าถ่ายต่ออีกสักสองสามวันดีไหมคะ”

“ไม่จำเป็น มีเงินทุนแล้วจะไปเช่าวิลล่าที่อื่นไม่ได้เชียวหรือ” ซ่งเฉินปฏิเสธข้อเสนอของเธอทันทีโดยไม่ต้องคิด