บทที่ 391 ลุงยงยอดนักกิน

“เสี่ยวซ่ง ตาแก่อย่างฉันอยากจะไหว้วานให้เธอช่วยซื้อของสักหน่อย ไม่รู้ว่าจะสะดวกไหม?” ลุงยงถูมือไปมา ใบหน้าฉายแววเกรงใจอยู่หลายส่วน

ซ่งเฉินยกยิ้มมุมปาก “สะดวกสิครับ ลุงยงอยากได้อะไรล่ะ?”

ลุงยงเลียริมฝีปาก ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย สายตาที่มองมายังซ่งเฉินแฝงไปด้วยความคาดหวัง “ของที่ฉันขาดแคลนมันก็มีเยอะเสียเหลือเกิน ทั้งของกิน ของใช้ เสื้อผ้า เธอพอจะหาอะไรมาได้บ้างล่ะ?”

“พวกของใช้ในชีวิตประจำวันไม่มีปัญหาครับ ลุงบอกมาได้เลยว่าอยากได้อะไร เอาไว้คราวหน้าผมจะติดไม้ติดมือมาให้” น้ำเสียงของซ่งเฉินราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจที่คนทั่วไปไม่มี

เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากของลุงยงก็กระตุกวูบ สีหน้าแสดงความเคลือบแคลงสงสัยอย่างชัดเจน