บทที่ 397 ไม่มีเงินเลี้ยงลูก แต่มีเงินซื้อรถใหม่

คงเพราะคิดถึงลูกมากจริงๆ วันรุ่งขึ้นหลังจากได้รับโทรศัพท์จากซ่งเจิน ชิวจื้อเสวียก็รีบขับรถมารับลูกทันที

ครึ่งปีที่ไม่ได้เจอกัน คนสองคนที่เคยสนิทสนมกันที่สุด บัดนี้กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน

ซ่งเจินช่วยยกสัมภาระของลูกใส่ท้ายรถ กำชับด้วยความไม่วางใจว่า “ขับรถระวังด้วยนะ”

“วางใจเถอะ ฝีมือขับรถของฉันตอนนี้คล่องแล้ว รับรองว่าจะพาลูกสองคนกลับบ้านอย่างปลอดภัยแน่นอน” ชิวจื้อเสวียพูดพร้อมรอยยิ้ม

“รถของคุณ... ยืมคนอื่นมาเหรอ?” ซ่งเจินถามไปอย่างนั้นเอง