บทที่ 398 ไม่คิดจะส่งลูกกลับคืน

“หึหึ...” พนักงานขายฉีกยิ้มฝืดเฝือ ในใจกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งด้วยความอัดอั้นตันใจ โว้ย! อยากจะงัดข้อกับพวกคนรวยพวกนี้จริงๆ โลกใบนี้มีคนรวยเพิ่มขึ้นมาอีกสักคนจะเป็นไรไปฮะ?

ซ่งเฉินยิ้มพร้อมกับยื่นบัตรให้พนักงานขาย “รบกวนเช็กบิลด้วยครับ”

“ได้ค่ะ” พนักงานรับบัตรไป รอยยิ้มสุภาพอ่อนน้อมกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง

ไม่มีอะไรจะทำให้เขามีความสุขไปกว่าค่าคอมมิชชั่นที่กำลังจะได้รับ วันนี้แค่ยอดบิลนี้บิลเดียวเขาก็ได้ค่าคอมมิชชั่นสองถึงสามพันหยวนแล้ว สำหรับการอวดรวยแบบถ่อมตัวโดยไม่ได้ตั้งใจของลูกค้า เขาจะแกล้งทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินก็แล้วกัน

เมื่อชำระเงินเรียบร้อย ซ่งเฉินก็พาจางเหยียนชุนและซ่งเจินไปยังร้านเสื้อผ้าสตรี