บทที่ 410 เสียทั้งคนเสียทั้งเงิน

ชิวจื้อเสวียไปถึงบริษัทใหม่แต่เช้าตรู่ หวังจะสร้างความประทับใจแรกพบให้แก่เถ้าแก่ แต่น่าเสียดายที่สิ่งที่ต้อนรับเขาคือประตูบริษัทที่ปิดสนิท

เขาเหลือบมองเวลาบนโทรศัพท์มือถือ พบว่ายังเหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีกว่าจะถึงเวลาเข้างานตามระเบียบ ดังนั้นการที่เพื่อนร่วมงานยังมาไม่ถึงจึงเป็นเรื่องปกติ

เขาหาที่นั่งมุมหนึ่งนั่งไถวิดีโอสั้นรอเพื่อนร่วมงานที่ถือกุญแจมาเปิดประตู คิดไม่ถึงว่าผ่านไปครึ่งชั่วโมงจนเลยเวลาเข้างานมาสิบนาทีแล้ว ก็ยังไม่มีวี่แววของเพื่อนร่วมงานสักคนโผล่มา

คราวนี้เขาเริ่มตระหนักได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบโทรหาฝ่ายบุคคลที่สัมภาษณ์เขาเพื่อสอบถามสถานการณ์ แต่ผลปรากฏว่าโทรไปกี่สายก็ไม่มีคนรับ

สังหรณ์ร้ายเริ่มเกาะกุมจิตใจ มือไม้สั่นเทาขณะกดโทรหาเฮดฮันเตอร์ที่ติดต่อเขามา ผลลัพธ์ยังคงเดิมคือไม่มีคนรับสาย มิหนำซ้ำวีแชตของเขายังถูกอีกฝ่ายบล็อกไปแล้ว