บทที่ 417 ความทะเยอทะยานของคนซื่อบื้อ

ซุนเหมิงยอมจ่ายห้าเหมาเพื่อขอยืมจักรยานจากผู้ใหญ่บ้าน แล้วรีบบึ่งกลับมารับเจียงเถียนเถียนและพวกเพื่อตรงเข้าตัวอำเภอทันที

เขาไม่กล้าค้างแรมข้างนอก เพราะที่บ้านมีแค่เมียกับลูกเล็กๆ สามคน เป็นห่วงจนวางใจไม่ลง

ซุนเหมิงเป็นคนตัวใหญ่ สูงกว่าถานต้าหย่งไปกว่าครึ่งศีรษะ แรงปั่นจักรยานจึงเร็วกว่ามาก ยิ่งถานต้าหย่งต้องแบกเจียงเถียนเถียนซ้อนท้ายด้วยแล้ว ซุนเหมิงจึงต้องคอยจอดรถรอพวกเขาเป็นระยะๆ

พอปั่นมาได้ครึ่งทาง ซุนเหมิงก็เริ่มหมดความอดทน เขาหันมามองถานต้าหย่งอย่างดูแคลน “ตกลงนายไหวไหมเนี่ย ถ้าไม่ไหวก็ให้คุณเจียงมาซ้อนท้ายฉันดีกว่า”

ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้ โดยเฉพาะคำว่า ‘ไม่ไหว’ ถานต้าหย่งไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด