บทที่ 431 ไอ้ของกระจอกนี่ราคาห้าล้าน?

ซ่งเฉินเพิ่งเคยเจอคนร้องขอให้ด่าเป็นครั้งแรก ย่อมต้องสนองความต้องการเล็กๆ น้อยๆ นี้ให้อย่างเต็มใจ

“สายตาไม่ดีถือเป็นโรคอย่างหนึ่ง รีบไปหาหมอรักษาแต่เนิ่นๆ อาจจะยังมีโอกาสหาย แต่ก่อนจะไปโรงพยาบาล รีบคืนจี้ของฉันมาเถอะ ขืนทำพังขึ้นมา นายอาจจะไม่มีปัญญาชดใช้”

“แกสิป่วย ทั้งโคตรแกนั่นแหละป่วย! ไอ้ลูกหมา...” ชายแว่นหน้าแดงก่ำ ตะโกนด่าซ่งเฉินน้ำลายแตกฟองจนเกือบกระเด็นใส่หน้า ดีที่ซ่งเฉินไหวตัวทันถอยหลังออกมาก่อนก้าวหนึ่ง

เห็นจี้ของตัวเองถูกคนตรงหน้ากำไว้อย่างไม่ใส่ใจ ซ่งเฉินก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปแย่งชิง เพราะกลัวว่าเกิดยื้อแย่งกันแล้วจี้หล่นแตก ใครจะรับผิดชอบ?

อย่าว่าแต่จี้หยกจักรพรรดิคุณภาพระดับนี้หาได้ยากยิ่ง แต่มันยังเป็นของขวัญที่ลุงยงมอบให้เขา ยังไม่ทันได้ใส่ก็มาแตกเสียแล้วคงน่าเสียดายแย่