บทที่ 437 มองอู๋ปินด้วยสายตาแปลกประหลาด ราวกับเห็นพวกโรคจิต

คลับเย่ว์เยี่ย

อู๋ปินกำลังกอดสาวน้อยหน้าตาน่ารักแก้มแดงระเรื่อ ป้อนเหล้าให้กันไปมาอย่างแนบชิด

กู้กวนนั่งเอกเขนกพิงโซฟาอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไร้มาด นิ้วเรียวยาวประคองแก้วเหล้าเปล่า สายตาล่องลอยไปในอากาศไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“เหล่ากู้ รีบถามอาอี้ทีซิว่าถึงไหนแล้ว อย่าบอกนะว่าจะเบี้ยวนัดพวกเราอีก” อู๋ปินเงยหน้าจากซอกคอของสาวน้อย เร่งเร้าอย่างหงุดหงิด

กู้กวนแค่นหัวเราะ “ยังจำอาอี้ได้ด้วยเหรอ ฉันนึกว่านายสนุกอยู่คนเดียวจนลืมเพื่อนไปแล้วซะอีก”