บทที่ 457 ไม่มีการออมมือ

“คุณให้เขาเหรอคะ?” หร่วนมู่ชิงมองซ่งเฉินด้วยความประหลาดใจ

“ครับ” ซ่งเฉินไม่ปฏิเสธ แต่เขาก็ไม่ได้ต้องการให้หร่วนเทียนอี้คืนหยกกลับมา

“พี่สาวนายมีเครื่องประดับที่ฉันให้ก็พอแล้ว ส่วนของนาย เก็บไว้เป็นสินสอดขอเมียในอนาคตเถอะ”

ได้ยินน้ำเสียงติดตลกของซ่งเฉิน ใบหูของหร่วนเทียนอี้ก็แดงซ่านขึ้นมาทันที “สินสอดอะไรกันครับ ผมยังไม่มีแฟนด้วยซ้ำ พูดเรื่องนี้ตอนนี้มันเร็วไปหน่อยมั้ง”

“ไม่เร็วไปหรอก เตรียมตัวไว้ล่วงหน้า พอเจอคนที่อยากแต่งงานด้วยจะได้ไม่ขัดสน” ซ่งเฉินพูดด้วยความจริงใจ