บทที่ 456 หยกเนื้อน้ำแข็งสีเขียวแอปเปิล

ทั้งสองคนเดินลงไปที่ห้องใต้ดินด้วยกัน

หร่วนเทียนอี้ไม่ใช่เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก เขาคุ้นเคยกับอุปกรณ์ผ่าหินเป็นอย่างดี ไม่ต้องรอให้ซ่งเฉินบอกกล่าว เขาก็เดินไปเปิดเครื่องตัดหยกด้วยตัวเอง

“พี่เขย หินก้อนอื่นๆ ล่ะครับ พี่ผ่าหมดแล้วเหรอ? ได้หยกเจ๋งๆ บ้างไหม?” เขาถามขึ้นลอยๆ ขณะสวมถุงมือให้ตัวเอง

ซ่งเฉินนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกล ส่ายหน้าเรียบๆ “ไม่มีหรอก ครั้งนี้มีแค่สองก้อน”

หินก้อนของเขาเองต้องรออีกสองวันถึงจะขนกลับมาได้ แถมช่วงสองวันนี้เขายังต้องหาเวลาไปตลาดมืดเพื่อหาเงินเพิ่ม ไม่อย่างนั้นคงมีเงินไม่พอจ่ายส่วนที่เหลือ