บทที่ 461 เขาซวยเองหรือเธอพึ่งพาไม่ได้กันแน่

“ผ้า เป็นผ้าแบบไหนเหรอ?” หรงลี่จวนมองซ่งเฉินด้วยความสนใจ แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ซ่งเฉินทำเป็นมองไม่เห็นสายตาของเธอ พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ช้าไม่เร็ว “ผ้าเทโตรอน ในมือผมมีอยู่ประมาณห้าสิบพับ ราคาพับละร้อยหกสิบหยวน ราคาขาดตัว”

“มีตั้งห้าสิบพับจริงเหรอ?” หรงลี่จวนมองซ่งเฉินอย่างครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ

คนคนนี้เป็นใครมาจากไหนกันแน่ เป็นแค่เด็กหนุ่มที่ไม่มีชื่อเสียงเรียงนามแต่กลับมีของล็อตใหญ่ขนาดนี้อยู่ในมือ ยากที่จะไม่ให้คนสงสัยในที่มาที่ไป

“ผมไม่มีเหตุผลต้องโกหก พี่ลี่บอกมาคำเดียวดีกว่าครับว่าจะเอาหรือไม่เอา ถ้าพี่กินไม่ไหวผมจะได้ไปหาคนอื่น” ซ่งเฉินไม่อยากเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงเรื่องไร้สาระ จึงเร่งรัดการเจรจา