บทที่ 462 โดนล้อมแล้ว

“สรุปว่าเด็กไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?” ซ่งเฉินถามไถ่ด้วยความห่วงใยตามมารยาท

หรงลี่จวนหัวเราะแห้งๆ “แกจะเป็นอะไรได้ แต่ฉันนี่สิ ต้องเสียค่ารักษาพยาบาลอีกแล้ว”

คำว่า ‘อีกแล้ว’ นี่สื่อความหมายได้ดีทีเดียว ฟังปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้

“อ้าว? ทะเลาะวิวาทกับเพื่อนร่วมชั้นไม่ดีนะครับ บางทีอาจจะต้องเข้มงวดกับเด็กสักหน่อย” ซ่งเฉินเตือนด้วยความหวังดีแบบอ้อมๆ

จากข้อมูลที่มี ดูเหมือนลูกสาวของหรงลี่จวนจะมีพฤติกรรมชอบรังแกเพื่อน ซึ่งเป็นสิ่งที่ซ่งเฉินรังเกียจ แต่ดูจากอายุของหรงลี่จวน ลูกสาวเธอก็คงยังเด็กอยู่ ถ้าอบรมสั่งสอนดีๆ ก็น่าจะกลับตัวได้