บทที่ 463 หินหยกดิบหาย

ซ่งเฉินถอยหลังไปสองก้าวอย่างระแวดระวัง ขมวดคิ้วมองกลุ่มคนที่จู่ๆ ก็โผล่มาล้อม “พวกคุณเป็นใคร ต้องการอะไร?”

“ไอ้หนุ่ม ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ทิ้งหินหยกไว้ แล้วรีบไสหัวไปซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าพี่น้องข้าไม่เตือน” ชายหัวโล้นที่เป็นหัวหน้าขู่อย่างดุร้าย

ในมือเขาถือไม้ท่อนหนึ่งหนาเท่าแขนเด็ก คนอื่นๆ ก็มีอาวุธครบมือเช่นกัน แม้แต่ละคนจะดูตัวไม่สูงใหญ่เท่าไหร่ แต่เมื่อรวมกลุ่มกันแล้วก็ดูน่าเกรงขามไม่น้อย

“พวกแกกล้าดียังไง รู้ไหมว่าฉันเป็นใครถึงกล้ามาปล้นฉัน?” ซ่งเฉินพูดเสียงเย็น มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพาย

เขารู้ดีว่าความปลอดภัยในยุคนี้ไม่ได้ดีเลิศอย่างที่คนรุ่นหลังเล่าขานกัน ประเภทของหล่นไม่หาย บ้านไม่ต้องล็อกกุญแจนั้นเป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน ขโมยขโจรมีอยู่ทั่วไปหมด แต่ถึงคนจะเถื่อนแค่ไหน เขาก็ไม่นึกว่าจะถึงขั้นปล้นกันกลางวันแสกๆ แบบนี้ แถมดูเหมือนพวกนี้จะมีการวางแผนมาก่อนด้วย