บทที่ 466 ห้องลับใต้เตียง

เพิ่งเสร็จกิจก่อนนอน หยางเปียวจึงอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อน

แต่เวลานี้เขาไม่สนอะไรทั้งนั้น กระชับปืนในมือแน่นแล้วลงจากเตียง เดินย่องไปทางประตูอย่างระมัดระวัง

เมื่อกี้เขาไม่ได้คิดไปเอง ประตูห้องถูกเปิดออกจริงๆ เขาจำได้แม่นว่าลงกลอนประตูไว้แล้ว ดังนั้นไม่มีทางที่ลมจะพัดเปิดเองได้

หยางเปียวถือปืนมือหนึ่ง ไฟฉายอีกมือหนึ่ง ไล่ตรวจดูทุกห้อง แต่ไม่เจอแม้แต่เงาผี

“แม่งเอ๊ย” นึกไม่ถึงว่าจะมีคนกล้ามาลูบคมคนอย่างหยางเปียว อย่าให้จับได้นะว่าเป็นใคร พ่อจะเป่าสมองให้กระจุยเลยคอยดู!