บทที่ 467 หีบแปดใบ

ซ่งเฉินกลั้นหายใจเปิดหีบที่เหลือทั้งหมดรวดเดียว

หีบใบที่สามบรรจุภาพวาดและอักษรพู่กันที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ลองสุ่มเปิดดูสักม้วนก็พบว่าเป็นผลงานของคนดังที่คนรุ่นหลังคุ้นหูเป็นอย่างดี ซ่งเฉินถึงกับตาโตเมื่อเห็นภาพวาดบางชิ้นที่ในอนาคตถูกประมูลไปด้วยราคาสูงลิบลิ่ว

แต่ทว่าจะเป็นของจริงหรือไม่นั้นยังต้องพิจารณากันอีกที แม้ว่าในยุคสมัยนี้จะมีคนปลอมแปลงงานศิลปะน้อยมาก แต่การปลอมแปลงภาพวาดและอักษรพู่กันนั้นมีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์หนานเป่ย แน่นอนว่าบางชิ้นอาจไม่ได้ทำขึ้นเพื่อหวังผลกำไร แต่อาจเกิดจากการคัดลอกด้วยความชื่นชมในตัวศิลปิน จนเมื่อตกทอดมารุ่นสู่รุ่น ผู้คนก็แยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนจริงอันไหนเท็จ

หีบใบที่สี่บรรจุเครื่องเคลือบ ถ้าซ่งเฉินดูไม่ผิด น่าจะเป็น ถังซานไฉ

เช่นเดียวกับภาพวาดในหีบเมื่อครู่ ซ่งเฉินไม่ใช่มืออาชีพ จึงไม่สามารถแยกแยะได้ว่าเครื่องเคลือบเหล่านี้เป็นของแท้หรือของทำเหมือน แต่ถ้าทั้งหมดนี้เป็นของจริง ชิ้นหนึ่งอย่างต่ำก็ต้องมีมูลค่าหลายล้านหยวน เผลอๆ บางชิ้นที่สภาพสมบูรณ์มากๆ อาจขายได้ถึงหลักสิบล้าน