บทที่ 474 จะไม่ให้ได้กำไลสักหลายร้อยวงเชียวหรือ

มื้อกลางวันฝากท้องไว้ที่โรงอาหารของโรงงาน แต่ไม่ได้กินข้าวแกงหม้อใหญ่ทั่วไป ทว่าเป็นเมนูผัดที่เฉียนเฟยเผิงสั่งให้พ่อครัวทำแยกมาต่างหากเป็นพิเศษ

รสชาติอาหารทางนี้ไม่เหมือนกับที่เมือง C เท่าไหร่ แต่ก็ถือว่าถูกปากซ่งเฉินอยู่ไม่น้อย เขาไม่ใช่คนกินยาก ขอแค่ในจานมีรสเผ็ดสักหน่อยก็พอไหว ถ้าให้กินจืดชืดเหมือนน้ำล้างชามเขาคงกินไม่ลง

เพื่อต้อนรับซ่งเฉิน เฉียนเฟยเผิงถึงกับงัดเอาเหล้าดีที่สะสมไว้ออกมา รินให้ซ่งเฉินจนเต็มแก้วด้วยรอยยิ้ม “เถ้าแก่ซ่ง เหล้าขวดนี้คู่ค้าคนหนึ่งให้ผมมาเมื่อก่อนหน้านี้ ได้ยินว่าเป็นเหล้าหมักสิบปีเชียวนะ ผมตัดใจเปิดกินไม่ลงสักที วันนี้พี่น้องเรามาดื่มกันให้เต็มคราบไปเลย”

“งั้นก็ขอบคุณเถ้าแก่เฉียนด้วยนะครับ” ซ่งเฉินยิ้มบางๆ กล่าวขอบคุณ

แม้ปากจะบอกว่าดื่มให้เต็มคราบ แต่ช่วงบ่ายยังมีธุระสำคัญต้องทำ จึงดื่มไปแค่สองแก้วพอเป็นพิธี