บทที่ 475 สองร้อยแปดสิบล้าน

“ยี่สิบล้าน? เถ้าแก่ซ่ง ลดแค่นี้กับไม่ลดมันต่างกันตรงไหน เอาแบบนี้ดีกว่า อย่าเสียเวลากันเลย ผมให้ราคาสุดท้าย สองร้อยห้าสิบล้าน เป็นไงครับ?” โจวหงพูดจบก็จ้องซ่งเฉินตาไม่กะพริบ พยายามสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

ซ่งเฉินส่ายหน้า น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย “ประธานโจว ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ดีไหม ผมแบ่งขายให้คุณครึ่งหนึ่งในราคาหนึ่งร้อยห้าสิบล้าน ส่วนอีกครึ่งผมจะลองไปหาคนอื่นดู เผื่อมีใครสนใจ”

“ไม่ได้!” โจวหงโพล่งออกมาอย่างตื่นเต้น กว่าเขาจะเจอหินน้ำงามขนาดนี้ มีหรือจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปถึงคู่แข่ง

ซ่งเฉินปรายตามองเขาเรียบๆ มุมปากกระตุกยิ้มเย้ยหยัน “นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ งั้นก็ไม่ต้องคุยกันแล้ว”

“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น เถ้าแก่ซ่งอย่าเพิ่งโมโหสิครับ ค่อยๆ คุยกันได้น่า” โจวหงเสียงอ่อนลงทันที